رپرتوار تشخیصی | حملات طافت فرسا

رپرتوار (repertoire) یک واژهٔ فرانسوی است و به مجموعه‌ای از کارها اشاره دارد که آن فرد یا گروه می‌توانند و عادت دارند که اجرا بکنند.

مثلاً می‌گوییم در رپرتوار فلان رهبر ارکستر، سمفونی‌های بتهوون قرار دارد. او عادت دارد و می‌تواند این قطعات را رهبری بکند. همین رهبر ممکن است در رپرتوار خود، سمفونی‌های مالر را نداشته باشد. پس اگر بخواهد مالر را رهبری بکند، باید تمرین بکند و تمرین بکند تا به آشنا شدن و درست اجرا کردن مالر نیز عادت کند.

تشخیص دادن را هم می‌توانیم از همین جنس در نظر بگیریم. چرا؟

چون احتمال تشخیص دادن یک معمای دشوار و یک بیماری سخت وقتی بالا می‌رود که پزشک آن فرد، قبلاً آن بیماری را دیده باشد و بشناسد (در رپرتوار تشخیصی‌اش باشد) – نه که فقط در کتاب خوانده باشد (در قسمت تشخیص‌های غیرفعال).

از دغدغه‌های لیسا سندرز نیز همین موضوع است و اگر مثلاً صحبت‌هایش در تد را ببیند، تأکید می‌کند که ما همه نیازمند مهارت‌های تشخیصی بالاتر هستیم. او عبارت زیبای diagnostic detective را به کار می‌برد و دلش می‌خواهد پزشکان را به این سمت دعوت بکند.

سندرز آن‌‌قدر مسئلهٔ تشخیص برایش مهم است که می‌گوید باید تخصصی جدید خلق بکنیم و diagnostician تربیت بکنیم. همان چیزی که دکتر هاوس خود را معرفی می‌کرد – که البته سندرز مشاور اصلی سریال بود و این قابل انتظار است.

به همین خاطر، در مدرسه پزشکی فایل‌هایی به کمک بیمارهایی که لیسا سندرز در ستون معروف خود در نیویورک تایمز می‌نویسد و برخی از آن‌ها در کتاب‌هایش نیز آمده، تهیه کرده‌ایم.

در این بین، مروری مختصر بر دو تا سه موضوع نیز (از رفرنس‌های اصلی: هریسون، سیسیل و هم‌چنین نکات اپیدمیولوژی ایران) گفته می‌شود.

شما از روی نام فایل، موضوعات مروری را نمی‌توانید متوجه بشوید. ما نیز در ادامه هیچ کدام را نمی‌نویسیم؛ زیرا دانستن موضوع‌ها، تشخیص را لو می‌دهد و حس معماگونهٔ کیس از بین می‌رود.

نمی‌خواستیم صرفاً یک داستان و یک کیس را بگوییم. می‌خواهیم که از هیجان هر کیس،‌ به عنوان یک لینک قوی برای اتصال داده‌ها به داستان استفاده بکنیم.

جهت شنیدن معمای اول به این پست نگاه کنید:

رپرتوار تشخیصی | نکاتی برای بهبود مهارت تشخیص