از لحظهای که به یک حرکت فکر میکنیم تا انجامش، یک مسیر نسبتاً طولانی از کورتکس تا عضله آغاز میشود. پیوستگاه عصبی-عضلانی (neuromuscular junction) آخرین قسمتی است که پیام عصبی منشأ گرفته از کورتکس حرکتی مخ، به آن میرسد.
دو خانه (عصب و عضله) را در نظر بگیرید که زمینی خالی بینشان وجود دارد. در این زمین بسیار بسیار کوچک، با هر پیام، تعدادی پیک راه افتاده تا پیام از عصب به عضله برسد.
شکاف مابین انتهای عصب و غشای فیبر عضله اسکلتی، ضخامتی در حد ۲۰-۳۰ نانومتر دارد؛ یک فضای خالی آناتومیک که پیام عصبی به واسطۀ میانجیهای شیمیایی به عضله اسکلتی میرسد.
بیماریهای پیوستگاه عصبی-عضلانی (به اختصار NMJ) شیوع متوسطی داشته ولی بالقوه کشنده هستند. میاستنی گراویس (myasthenia gravis) شایعترین نوع در میان بیماریهای درگیرکننده NMJ است.
فیزیولوژی NMJ
با رسیدن پیام عصبی به انتهای نورون، غشای این قسمت انتهایی نیز که در محلی که در مجاورت فیبر عضلانی قرار دارد، دپولاریزه میشود.
در این قسمت از غشا، کانالهای کلسیمی وابسته به ولتاژ وجود داشته که با دپولاریزه شدن این بخش از سلول باز شده و منجر به ورود کلسیم به داخل سلول عصبی خواهند شد.
این قسمت از نورون حاوی وزیکولهایی استیل کولینی است.
استیل کولین در اینجا ذخیره شده تا در زمان مناسب به داخل فضای سیناپسی تخلیه شود.
کلسیم واردشده از طریق پروتئینهای متعددی منجر به اتصال این وزیکولها به غشای نورون و آزادسازی استیل کولین به داخل فضای سیناپسی میشود.
استیل کولین در این فضای محدود انتشار پیدا کرده و به گیرندههای خود متصل میشود.
دو نوع کلی از گیرندههای استیل کولین را در بدن داریم: گیرندههای موسکارینی و گیرندههای نیکوتینی. آنچه استیل کولین در NMJ به آن متصل میشود، گیرندههای نیکوتینی هستند.
این گیرندهها، در واقع یک کانال یونی هستند که وقتی دو مولکول استیل کولین به آن وصل میشود، این کانال باز شده و ورود یونهای مثبت (عمدتاً سدیم) را به درون سلول خواهیم داشت.
شما به این محتوا دسترسی ندارید
برای مطالعه ادامه این مطلب نیازمند اشتراک ویژه مدرسه پزشکی هستید. خرید اشتراک از طریق صفحه شخصی امکانپذیر است.
برای امتیاز دهی به این مطلب، لطفا وارد شوید: برای ورود کلیک کنید
