طبابت در ایران، چالشهای خاص خودش را دارد و یکی از آنها کمبود داروهایی است که استفادهٔ روزانه دارند و داروی خاص و گران نیز محسوب نمیشوند. مثلاً شروع قرن جدید خورشیدی با کمبود نوراپینفرین همراه بود و منجر شد که کار با اپینفرین و دوپامین و دیگر وازوپرسورها را افراد بیاموزند. این روزها، ماده
ارنست استارلینگ (Ernest Starling)، همانکه نام او را با قانون فرانک – استارلینگ در قلب میشناسیم، در سالهای نخست قرن بیستم (۱۹۰۵) لغت هورمون را به وجود آورد. در قرن گذشته، تحولات شگفتانگیزی را در این قرن شاهد بودیم و به عنوان مثال داستان کشف کورتون (نام تجاری معروف داروی کورتیزون استات) را قبلاً در
قطعی اینترنت از زمان اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ و سپس ادامهدار شدن آن با جنگ اسفند ماه، مدرسه پزشکی را هم مانند بسیاری دیگر، تحت تأثیر قرار داد. امکان تولید محتوا بدون دسترسی به منابع جهانی و گذاشتن ارجاعات مناسب – حداقل با کیفیتی که ما مورد نظر داشتیم – وجود نداشت. در این میان،
فصول Cardinal Manifestations از کتاب اصول طب داخلی هریسون، از بخشهای درخشان این تکستبوک است. در مورد معنای cardinal در درسی جداگانه توضیح دادهایم (درد، شایعترین تظاهر). در جلسات پیش رو، این فصول مرور شده و مطالب فشردهی آنها به تفصیل توضیح داده میشود. مطالب گفته شده با هدف امتحان خاصی نیست و برای طبابت
با برخی از مفاهیم در پزشکی بالینی، به شکل مستقیم سر و کار نداریم؛ اما اگر آنها را نشناسیم، اساس برخی از پدیدههای مهم را اصلاً درک نخواهیم کرد. اسمولاریته و اسمولالیته بیشک در دستهٔ این مفاهیم قرار دارد. این مفهوم ارتباط تنگاتنگی با درک اختلالات سدیم دارد و میدانیم که اختلالات سدیم، شایعترین اختلال
چراغی روشن کن. نامش را بگو. شعار روز ملی پیشگیری از خودکشی پزشکان در ایالات متحده من از نهایت شب حرف میزنممن از نهایت تاریکیو از نهایت شب حرف میزنم اگر به خانهٔ من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورو یک دریچه که از آنبه ازدحام کوچهٔ خوشبخت بنگرم. فروغ فرخزاد خودکشی اتفاق میافتد
پوست یک فرد بالغ – صرفاً از نظر جسمی – حدود ۲ متر مربع مساحت دارد؛ اما همین فرد بالغ حدود ۴۰۰ متر مربع سطوح مخاطی دارد. عمدهٔ این ۴۰۰ متر مربع را، سطح مخاطی رودهٔ باریک تشکیل میدهد. سطح مخاطی (mucous membrane or mucosa) یا غشای مخاطی یا پرده مخاطی، لایهای است که داخلیترین
ماههای فیزیوپاتولوژی با امتحانهای پشت سر هم، از فشردهترین لحظات تحصیل در دوران پزشکی است. روزهای آخرش که میرسد، همه منتظر شروع دوران بالینی هستند. شاید فشردگی آخر فیزیوپاتولوژی و شاید تصورات خودمان، باعث میشود با انتظارات خاصی دوران بالینی را آغاز کنیم. اما در واقعیت، روزهای نخست را سردرگم، گیج و ناامید طی میکنیم.
پزشکی که گوشیِ پزشکیاش را بر عروسکِ دخترکی خردسال میگذارد، میکوشد جهانِ شگفتانگیز او را به رسمیت بشناسد. حالتِ چهرهاش به همان اندازه جدی و نگران است که انگار خودِ دخترک را معاینه میکند. چنین دل سپردنی برای استفاده از دانشِ حرفهای در جهانِ جادویِ کودکی، بار دیگر ما را به یاد چیزهایی میاندازد که
دکتر لیسا سندرز، متخصص طب داخلی و استاد دانشگاه ییل است. او علاوه بر طبابت، از سال ۲۰۰۲ ستونی در روزنامه نیویورک تایمز با عنوان «تشخیص» (diagnosis) دارد و در مورد بیماران با مسیر تشخیصی دشوار و معماگونه مینویسد. ستونی که الهامبخش تولید سریال هاوس MD بود و او به عنوان مشاور اصلی مجموعه تلویزیونی
