هیپوفیز را چند هزار سال است که میشناسیم. جالینوس حدود دو هزار سال قبل فکر میکرد وظیفهٔ این تکهٔ بیرون زده از مغز این است که «مخاط» مغز را به داخل حفره بینی تخلیه کند. به همین خاطر اسم آن را Pituitary که از واژه لاتین pituita به معنای «مخاط» گرفته شده، گذاشتند. بعدها در
در درس مقدمات فیزیولوژی غدد راجع به این صحبت شد که هورمون از چه چیزی ساخته شده و چطور تنظیم میشود؟ حالا نوبت جواب دادن به این سؤال رسیده: هورمون چطور پیام خود را به سلول هدف میرساند و باعث ایجاد تغییرات میشود؟ هورمون یک سیگنال است. هر سیگنال نیازمند دریافت، تفسیر و تبدیل به
ارنست استارلینگ (Ernest Starling)، همانکه نام او را با قانون فرانک – استارلینگ در قلب میشناسیم، در سالهای نخست قرن بیستم (۱۹۰۵) لغت هورمون را به وجود آورد. در قرن گذشته، تحولات شگفتانگیزی را در این قرن شاهد بودیم و به عنوان مثال داستان کشف کورتون (نام تجاری معروف داروی کورتیزون استات) را قبلاً در
روزهداری در ماه رمضان منجر به تغییرات اساسی در الگوی تغذیه و متابولیسم بدن میشود و بیماران دیابتی که قصد روزه گرفتن دارند، در معرض خطراتی از جمله هایپوگلایسمی، هایپرگلایسمی، کتواسیدوز دیابتی (DKA) و سندرم هایپراسمولار هایپرگلایسمیک (HHS) هستند. بنابراین، اصلاح رژیم دارویی در طول ماه رمضان بر اساس نوع دیابت، روش درمان و الگوی
دقت کردهاید که ما همیشه میگوییم استروژن و پروژسترون؟ این عجیب نیست؟ این دو اسم که به نظر نمیآید کلماتش از یک ساختار تشکیل شده باشد. اگر قرار بود یکی باشند، یا باید استرون و پروژسترون میشد، یا اینکه استروژن و پروژستوژن. از طرفی در کتابها و مقالات نامهایی چون استروژن، استرون، استرادیول، استریول، پروژستین،
انسولین از جمله داروهایی است که به علت در دسترس بودن و استفاده خانگی آن، احتمال مصرف بیش از حد (over dose) آن وجود دارد. خطر دوز بالای آن هم بسیار جدی است و شوک هایپوگلایسمیک و مرگ را به دنبال دارد. از این رو در این درس مختصراً در مورد انسولین توضیح بدهیم و
حتماً تا به حال اصطلاح پای دیابتی یا diabetic foot را شنیدهاید. پای دیابتی به صورت کلی به عوارضی اشاره میکند که به دلیل درگیری اعصاب توسط دیابت و متعاقباً کاهش حس پا (foot sensation) رخ میدهد. این عوارض شامل زخم، تغییر شکل و آرتروپاتی شارکو (Charcot arthropathy) و عفونت است. سالانه حدود ۲ تا
فرض کنید بگوییم که چهل درصد انسانها، یعنی ۲ نفر از هر ۵ نفر، ماده خاصی را در بدنشان بیشتر دارند. شاید با خودمان بگوییم خب احتمالاً یک توزیع طبیعی است و موضوعی غیرعادی نیست. مثلاً مگر همه انسانها میزان ملانین پوستشان یکسان است؟ اما اگر بگوییم همین ماده با بسیاری از بیماریهای قلبی و
بعضیها بیماریهای غدد را «منطقی» توصیف میکنند. برخی میگویند که حوصلهی این همه جزئیات را ندارند. تعدادی نیز میگویند من حوصلهی این همه فکر کردن و بالا و پایین کردن ندارم. اما هیچ رشته و تخصصی نیست که با بیماریهای غدد سر و کار نداشته باشد. آخر کدام عضو است که تحت تأثیر هورمونها نباشد؟
