یکی از مهمترین قسمتهای تفسیر اقدامات رایج بالینی، دانستن و یافتن آرتیفکت و خطاهاست. سادهاندیشی است که فکر کنیم این پدیده برای آزمایشهای خاص و نادر است. اتفاقاً این پدیده در اقدامات رایج به وفور دیده میشود. مثلاً پالس اکسیمتری خطاهای مخصوص خود را دارد که قبلاً مفصلاً از آن نوشتهایم. Artefact /artifact Something that
به نظر میرسد عمدهی افراد کادر درمان در بیمارستانها، به علائم هایپرکالمی و تغییرات نوار قلب پتاسیم بالا مثل موج تی نوکتیز و بلند حساس هستند و به دنبال آنها میگردند. این موضوع عالی است؛ اما فراموش نکنیم که خطر هایپوکالمی اگر بیشتر از هایپرکالمی نباشد، کمتر نیست. باید حواسمان به علامتهای این اختلال الکترولیتی
در تاریخچهی ساخت دستگاه، داستان گالوانی و ماتئوچی و مولر و والر را مرور کردیم و اکنون میرسیم به آینتهوون. ویلم آینتهوون (Willem Einthoven) در سال ۱۸۶۰ به دنیا آمد. پزشک و فیزیولوژیست هلندی که با الهام از کارهای والر، این مسیر را به پیش برد. او نخستین کسی بود که واژهی الکتروکاردیوگرافی Electrocardiography یا همان
در درسهای قبلی (درس اول: پتانسیل الکتریکی و درس دوم: پمپ سدیم-پتاسیم) در مورد مفاهیم پایهای بیوالکتریسیته صحبت کردیم و حرفی جدی از مفهوم الکتروکاردیوگرافی به میان نیامد. این درس، در مورد تاریخچهی ساخت دستگاه نوار قلب است. قرار است خط فکری دانشمندان را بررسی کنیم و بفهمیم که این الکتروکاردیوگرافی که امروزه میبینیم، از کجا
