انسفالوپاتی کبدی (hepatic encephalopathy) یا انسفالوپاتی پورتوسیستمیک (portosystemic encephalopathy) مجموعهای از علائم نورولوژیک و روانپزشکی است که در فرد با نارسایی کبد دیده میشود. انسفال (encephal) یک کلمهی یونانی به معنای مغز است و پاتی (pathy) هم به پاتو یعنی رنج و بیماری اشاره دارد. انسفالوپاتی کبدی یعنی اختلال در عملکرد مغز که به خاطر
درد شکم از شایعترین شکایتهایی است که یک پزشک در بیمارستان یا درمانگاه میبیند و آنقدر تشخیصهای متعددی دارد که رویکرد تشخیصی به آن یکی از سختترین قسمتهای پزشکی است. در میان دهها تشخیص محتمل، یکی از تشخیصها که به علت کشندگی و عوارض زیاد، باید حتماً حواسمان به آن باشد، پانکراتیت (pancreatitis) یا التهاب
دکتر با صدایی تسکیندهنده صحبتش را شروع کرد: «اوه (Ove) یه مشکل قلبی داره …» و بعد مجموعهای از اصطلاحات را ردیف میکند که هیچ انسانی از آن سر در نمیآورد مگر دستکم ده سالی پزشکی خوانده یا اعتیاد شدیدی به تماشای برخی از سریالهای خاص تلویزیون داشته باشد. پروانه طوری دکتر را نگاه میکند
انتظار داریم که حرکت از بیمار به سمت بیماری، با شرح حال و معاینه فیزیکی شروع شده و از طریق استدلال بالینی به یک تشخیص پزشکی اولیه برسیم و سپس تستها را برای تأیید یا رد تشخیص ارسال کنیم. هر چند که مسیرِ واقعیِ رسیدن به تشخیص، بسیاری از اوقات طبق انتظار ما پیش نمیرود
حجم مطالبی که در هنگام طبابت با آنها مواجه میشویم، وحشتناک است و بدون اولویتبندی، ورود به آنها تنها سردرگمی و آشفتگی و دلنگرانی را در پی دارد. این اولویتبندی میتواند بر اساس دو مورد انجام شود: (۱) شیوع و (۲) نیاز به اقدام اورژانسی. واضح است که این دو مورد با وجود همپوشانی، لزوماً
از جملاتی که هنگام تشخیص گذاشتن یا انتخاب دارو، بارها به دانشجوهای پزشکی گفته میشود، این است که «سیستمی فکر کنید». آنقدر این کلمهی سیستم را شنیدهایم که شاید دانشجویی شرم داشته باشد که بپرسد سیستم چیست؟ سیستمی فکر کردن یعنی چه؟ تفکر سیستمی در پزشکی چگونه است؟ از طرفی، وقتی در لیست توانمندیهای مرکزی
شما دانشجو هستید. خودتان باید دنبال یادگیری باشید. برای یک پزشک، یادگیری مادامالعمر ضروری است. پزشک در تمام عمر خود باید در حال یادگیری باشد. این چند جمله یا مشابههای آنها، بیشک به گوش دانشجویان آشناست. اما یادگیری (learning) دقیقاً چیست که از آنها چنین انتظاری را داریم؟ طبق فرهنگ لغت انجمن روانشناسی آمریکا (APA)،
به نظر میآید بیشترین کاری که یک کلینیسین در دوران بالینی خود انجام میدهد، همصحبتی با بیمار است. یک کلینیسین حدود ۱۶۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ بار در طول زندگی کاری خود، با بیمارها مصاحبه انجام میدهد (+). بخواهیم این آمار را برای کشور خودمان بومیسازی کنیم، احتمالاً بیشتر نیز میشود. با وجود شلوغی مراکز دولتی، یک
بعید است که روزانه در بیمارستان عبارت استدلالِ بالینی به گوش یک دانشجو نخورد. حتی اگر آن را به شکل مستقیم نشنود، معادلهای رسمی و غیررسمی آن مثل «این تشخیص به او نمیخورد» یا «به نظرم فلان است» را مرتباً میشنود. چه میشود که این عبارات را به کار میبریم؟ چطور به این نتایج میرسیم؟
عمدهی پزشکان با تشخیص دادن سر و کار دارند. یک فرد، با مجموعهای از علائم – که حتی نمیتواند آنها را به درستی توصیف کند – مراجعه کرده و پزشک باید مشکل را تشخیص بدهد. تشخیص با مشخص همخانواده است. اگر به ریشه diagnosis نگاه بکنیم، این ترجمه برایمان روشنتر میشود. واژه diagnosis از ریشه
